EVIL ACTIVITIES

EVILUTION ( NEOPHYTE RECORDS CD013)

Review by: DJ Mercenary
Het is een uitstekend jaar voor de dj’s die met albums werken op de CDJ’s. Nadat eerder Angerfist en Korsakoff uitstekende albums afleverden, kwam een kleine maand geleden het tweede artiestenoverzicht van Evil Activities uit: “Evilution”, een fraaie woordspeling overigens. Een dubbelaar dat met adelaarsogen werd gevolgd, zeker gezien de ontwikkeling van het drietal rond Kelly van Soest. De standaard van de producties van de gehele Neophyte Records-crew is sowieso echt enorm hoog gebleken de afgelopen twee jaren, en de eerdere EP’s waar Kelly zijn signatuur aan gaf zijn echt allemaal klappers pur sang. Nu dus het album, en ik zeg het nu vast… KOPEN!!! Waarom? Lees maar…

Cd 1 start met de titeltrack “Evilution”. Na een veelzeggend en toepasselijk intro van een minuut gaat het los. Goedemorgen, die bas moet je voelen zou J.D.A. zeggen! Terwijl ondergetekende zijn mond open gaat, komen er onheilspellende nare duistere scheurgeluiden uit de synths. Ganz geile heisse scheisse zeg ik! Om daarna gelijk door te gaan naar de volgende track van het album, en wat mij betreft gelijk één van de hoogtepunten. De samenwerking met Tha Playah “Cold As Me” is gebaseerd op samples van de geweldige MC Immortal Technique ( voor de liefhebbers, het gaat om de track “What Is Hiphop”). En aangezien ik niet mag schelden van Onze Lieve Heer: GROTE GRUTJES!!! Waar halen ze die dodelijke kick vandaan?! Zo’n dreun wordt nog niet eens veroorzaakt door de Amerikanen in Afghanistan! Hoewel de track nog niet op 12” is uitgebracht, smeekt dit om een release! Want ( toch maar vieze taal gebruiken): Goddamned wat is dit smerig, ranzig en vooral mega-opzwepend. De subwoofer van huize Mercenary draait sinds de cd in zijn bezit is overuren. Maar er is meer te beleven op de eerste cd. Zo ook “No Place To Hide”, de track waar al zovelen naar uitkeken door de Björk-sample uit “Hidden Place”. Opnieuw een megabom die zo vet is, dat Sonja Bakker zich hier echt geen raad mee zou weten. Gevolgd door de al eerder door mij bewierookte “To Claim The Future”. Wie deze plaat nog niet kent, raad ik aan om de review van de gelijknamige EP te checken die ook op deze website is terug te lezen. Wie daar geen zin in heeft: essentiele kost, bakkenplakker, grijs draaien die hap! Opnieuw een bekende track volgt: “Raw To The Floor”. De samenwerking met The Viper is ( het wordt saai) eveneens een gruwelijke plaat met dito sfeer. “Extreme Audio” kennen we als B2 van de “Never Sleep Again”-release, en moge dus bekende kost zijn. Nieuw is de “The Way I Am” remix van Endymion, gedragen door de overbekende vocals van Jay-Z. “Lekkah lekkah” zoals MOH Radio Live-collega The Menace zou zeggen  Om dit verhaal nog enigszins binnen de perken te houden zal ik achterwege laten hoe “Never Sleep Again”, “Cradle To The Grave” klinken, want die kennen we ook allemaal al. Maar daarna volgt de mash-up van “Be Quiet” en “Dedicated” door Neophyte en Tha Playah. Overduidelijk herkennen we de hand van beide mannen: hetzelfde opzwepende geluid dat we kennen van Jims remix van “Artwork” en de ragkick van dhr. Streunding vormen een geweldige synergie en gaat leiden tot massale hysterie op de dansvloeren. De afsluiter “Klaar Om Te Rossen” leent zich uitstekend voor een potje energiebashen bij het publiek: de titel says it all.

Nauwelijks bijgekomen van de impact die de eerste cd heeft, knallen we het tweede schijfje in de speler. Om maar gelijk te beginnen met de kanshebber voor publieksfavoriet van het jaar: “Nobody Said It Was Easy”. Sommigen noemen het een verkrachting van de originele versie van Coldplay, maar feit is dat het waanzinnig goed is ingespeeld ( toch jammer dat die vocals van Chris Martin er niet meer bij zitten) en de synth na de zanglijn is werkelijk gruwelijk. De tweede productie op deze cd is “Vengeance”, en net als de samenwerking met Endymion “To Claim The Future” is dit een heel naar stukje muziek om je buren mee te terroriseren. Hulde! Even gas terug met “Rocking With The Best”. De kick kennen we uit de “EXLXAXL” remix van Neophyte en Evil Activities, en het is dan ook niet verwonderlijk dat ze die nog een keer gebruiken op een ietwat lager tempo. Zeer sfeervolle plaat die zich sterk zal gaan bewijzen de komende maanden! De vierde track van de schijf werd mij anderhalf jaar geleden al getipt door DJ Recype: “Murder” is een monster, die we kennen als de B1 van de “Never Sleep Again” 12”. Na anderhalf jaar staat deze plaat nog steeds als een huis, mede door de duistere sfeer toegepast met elementen uit films als “Saw”. Wederom hulde! Spiksplinternieuw is de samenwerking met MC Ruffian “Nothing”. De koning van de Nederlandse MC’s stapt uit de Offensive-kar en weet ook deze track naar een hoger niveau te tillen. Een andere zeer sterke MC is terug te horen op “Raise It Up”: Mike Redman, die normaal gesproken toch niet echt aan hardcore wordt gekoppeld is samen met Tha Playah en dhr. Van Soest de studio ingedoken en levert als drietal opnieuw een dansvloermonster af. Pffff… ik krijg zo langzamerhand spierpijn in mijn kuiten van het hakken in mijn audiokamertje! Maar dan toch een kleine kanttekening: de “2008 Skulls” remix van The Headbanger is de eerste track die in mijn ogen de plank een beetje misslaat. Het gebruikte geluid uit de synthesizer kan niet echt mijn goedkeuring dragen en het geheel klinkt wat rommelig. Gelukkig is daar weer “Invincible”, een track in samenwerking met DJ Panic en MC Alee die de lijn oppakt waar “Raise It Up” bleef. Daarna drukt Tha Playah opnieuw zijn stempel op een oude track van EA: “Do You Like Bass” wordt flink door de mangel gehaald en zal ook uit menig speaker klinken. Daarna krijgt de toerenteller het zwaar, wanneer de track “Root Down” van de Beastie Boys als basis dient voor “Step Up”. Hakke prakke in de vijfde versnelling die opwarmt voor de gedoodverfde afsluiter van “Evilution”: “Pokkeherrie”, vol met samples van eenieders jeugdheld Ome Henk. “Ik vind het hier altijd zo gezellig he”, horen we één van de talrijke typetjes nog zeggen… Nou, ik vond het inderdaad weer een flink fuifje de afgelopen tweeënhalf uur.

Na bovenstaand verhaal helemaal te hebben gelezen voel je waarschijnlijk de waardering voor het album al aankomen. Dit is buitensporig goed materiaal, waar op één track na alles geschikt is voor de dansvloeren. Uitschieters: “Cold As Me” ( wáánzinnig!!!), “No Place To Hide”, “Quiet Dedication”, “Nobody Said It Was Easy”, “Rocking With The Best”, “Raise It Up” en “Step Up”. Opvallend: de talloze samenwerkingen zijn allemaal geslaagd, uiteenlopend tot briljant. Meer dan genoeg reden voor elke dj die met cd’s draait om dit album aan te schaffen. En wie de album charts goed in de gaten houdt, heeft kunnen zien dat het bijna gelukt is om de album top 50 van Dutch Charts te bereiken. Laten we “Evilution” nog dat laatste zetje gunnen: het is lang geleden dat een hardcore artiestenalbum hierin stond. Chapeau chapeau voor Evil Activities: ge-wel-dig gedaan!

*****